Włosi, traktujący jedzenie jak namiętność, bez problemu potrafią rozszyfrować genezę swoich narodowych barw - zielony kolor pochodzi od bazylii, biały od sera mozzarella, natomiast czerwony od pomidorów. Kuchnia włoska jest jedną z najpopularniejszych na świecie. Znamy, ją lubimy i zajadamy się nie zawsze wiedząc jak poprawnie wymówić nazwę spożywanej potrawy.
Pierwsze skojarzenie ze słoneczną Italią - pizza. Bardzo słusznie. Ten drożdżowy placek jest przysmakiem serwowanym w restauracjach na całym globie ze względu na łatwość wykonania i możliwość stworzenia wielu jego wariantów przez proste podmienienie składników. Początkowo pizza była pożywieniem ubogich rolników. Nieodłączny jej składnik - sos pomidorowy - zaczęto stosować dopiero w XVII wieku, kiedy neapolitańczycy poznali co to pomidor.
Sztandarową pizzą jest margherita. W takiej postaci jak my dziś, konsumowała klasyczną pizzę w 1889 roku królowa Italii Małgorzata. Placek nazwany na jej cześć tradycyjnie powinien składać się z ciasta, sera mozzarella oraz sosu pomidorowo-bazyliowego. Na tej bazie restauracje opierają wachlarz kombinacji, które ograniczone są jedynie dostępnością składników i fantazją kucharza. Może być opcja z owocami morza (frutti di mare), z anchois, z sardynką czy z tuńczykiem. "Rybne" pizze zazwyczaj nazywają się pescatore.
Skojarzenie drugie, równie słuszne - makaron. Włosi jedzą go pod każdą postacią niemal codziennie. Nie zawsze silą się na oryginalne sosy, czasami polewają ugotowaną pastę ketchupem lub innym sosem z butelki. W specjalistycznej alejce supermarketu znajdziemy szeroki wybór makaronu w przeróżnych kształtach i kolorach. Dla nas jest to odskocznia od zwykłych klusek, dla Włochów to chleb, a raczej makaron powszedni. Zielone zabarwienie pochodzi od szpinaku, a czerwone od soku z buraków. Kształty makaronu przyporządkowane są zazwyczaj do odpowiednich sosów. Spaghetti nie trzeba nikomu przedstawiać. Długość nitek sięga 80 cm, ale nawet tak długiego makaronu nie łamie się a "wkręca" przy wkładaniu do garnka. Sposób jedzenia zależy od regionu - dopuszczalna jest opcja z widelcem i łyżką oraz z nożem i widelcem. Do spaghetti najlepsze są dwa sosy - bolognese i carbonara.
Włosi, traktujący jedzenie jak namiętność, bez problemu potrafią rozszyfrować genezę swoich narodowych barw - zielony kolor pochodzi od bazylii, biały od sera mozzarella, natomiast czerwony od pomidorów. Kuchnia włoska jest jedną z najpopularniejszych na świecie. Znamy, ją lubimy i zajadamy się nie zawsze wiedząc jak poprawnie wymówić nazwę spożywanej potrawy. 
Pierwsze skojarzenie ze słoneczną Italią - pizza. Bardzo słusznie. Ten drożdżowy placek jest przysmakiem serwowanym w restauracjach na całym globie ze względu na łatwość wykonania i możliwość stworzenia wielu jego wariantów przez proste podmienienie składników. Początkowo pizza była pożywieniem ubogich rolników. Nieodłączny jej składnik - sos pomidorowy - zaczęto stosować dopiero w XVII wieku, kiedy neapolitańczycy poznali co to pomidor. 
Sztandarową pizzą jest margherita. W takiej postaci jak my dziś, konsumowała klasyczną pizzę w 1889 roku królowa Italii Małgorzata. Placek nazwany na jej cześć tradycyjnie powinien składać się z ciasta, sera mozzarella oraz sosu pomidorowo-bazyliowego. Na tej bazie restauracje opierają wachlarz kombinacji, które ograniczone są jedynie dostępnością składników i fantazją kucharza. Może być opcja z owocami morza (frutti di mare), z anchois, z sardynką czy z tuńczykiem. "Rybne" pizze zazwyczaj nazywają się pescatore. 
Skojarzenie drugie, równie słuszne - makaron. Włosi jedzą go pod każdą postacią niemal codziennie. Nie zawsze silą się na oryginalne sosy, czasami polewają ugotowaną pastę ketchupem lub innym sosem z butelki. W specjalistycznej alejce supermarketu znajdziemy szeroki wybór makaronu w przeróżnych kształtach i kolorach. Dla nas jest to odskocznia od zwykłych klusek, dla Włochów to chleb, a raczej makaron powszedni. Zielone zabarwienie pochodzi od szpinaku, a czerwone od soku z buraków. Kształty makaronu przyporządkowane są zazwyczaj do odpowiednich sosów. Spaghetti nie trzeba nikomu przedstawiać. Długość nitek sięga 80 cm, ale nawet tak długiego makaronu nie łamie się a "wkręca" przy wkładaniu do garnka. Sposób jedzenia zależy od regionu - dopuszczalna jest opcja z widelcem i łyżką oraz z nożem i widelcem. Do spaghetti najlepsze są dwa sosy - bolognese i carbonara. 